Następny mecz:  Sporting CP  -  Barcelona     ·  środa, 27 września 20:45  ·  2. kolejka Liga Mistrzów , Gr. D   ·  Transmisja: Canal + Sport   ·  Kolejne mecze   ·  Terminarz

Enric Llaudet i Ponsa

Retrato de Enric Llaudet  1961-1968

W czerwcu 1961 roku, po dymisji Miró-Sansa, zwołano wybory, które miały wyłonić nowego prezydenta FC Barcelony.

W szranki stęło dwóch byłych dyrektorów, którzy zasiadali w zarządzie Miró-Sansa: Jaume Fuset i Enric Llaudet. Ostatecznie mandat prezydencki wywalczył drugi z nich. Program wyborczy Llaudeta złożony był z dziesięciu punktów. Niektóre z nich były dość interesujące, jednak nie tak innowacyjne jak te, zaproponowane przez jego rywala. Pośród najważniejszych planów Llaudeta znalazły się: stworzenie nowych przepisów wewnętrzych, organizacja referendum, które miało zadecydować o losach stadionu Les Corts, wprowadzenie planu oszczędności finansowych, wprowadzenie sekcji amatorskich oraz utworzenie szkoły z internatem, w której mieli być szkoleni młodzi zawodnicy.

W wyborach, które odbyły się 7 czerwca 1961 roku, Llaudet pokonał Fuseta przewagą zaledwie 24 głosów. Mandat nowego prezydenta Barçy naznaczony był trudnościami, zarówno na polu sportowym, jak i ekonomicznym. Jedną z decyzji, które musiał podjąć Llaudet by uratować sytuację finansową klubu, było przekwalifikowanie kategorii gruntów, na których wzniesiono Les Corts. Kwestia ta wymagała długich negocjacji z urzędem miasta. Ostetecznie latem 1962 roku rada miasta przyjęła petycje wnoszone przez klub i w 1966 roku FC Barcelona sprzedała teren Les Corts za 250 milionów peset, sumę, która umożliwiła stabilizację finansową klubu. 

To właśnie tą kwestią Llaudet wypracował sobie zaufanie wśród culés, dzięki któremu 1965 roku wywalczył reelekcję. Zdobył 164 głosy, pokonując tym samym Josepa Marię Vendrella, który zgarnął ich zaledwie 35. Latem 1966 roku w FC Barcelonie panował optymizm, nowy-stary prezydent postanowił stworzyć trofeum Joana Gampera. Jednak problemy boiskowe, z którym w sezonie 1966/67 borykała się Barcelona, sprawiły, że w klubie powstała silna frakcja przeciwna rządom Llaudeta, która domagała się jego dymisji.

Sezon dobiegł końca. Llaudet odpowiedział na rządania opozycji towrząc Radę Konsultacyjną, złożoną z wpływowych i szanowanych działaczy klubu, jednak to posunięcie nie przyniosło spodziewanych rezultatów. 1 sierpnia 1967 roku Llaudet pojawił się na posiedzeniu socios compromisarios, zdając sobie sprawę, że jego pozycja jest bardzo niepewna. Podczas tego zebrania podjął on decyzję o zwołaniu przedterminowych wyborów, w których sam nie miał zamiaru kandydować. Nim Llaudet 17 stycznia 1968 roku ustąpił ze stanowiska, wezwał on socios to wspólnego wyłonienia większościowego kandydata, w celu uniknięcia procesu wyborczego, który jego zdaniem mógłby zaszkodzić klubowi. W związku z tym Narcís de Carreras został wybrany nowym prezydentem Barçy poprzez aklamację.