Następny mecz:  Sporting CP  -  Barcelona     ·  środa, 27 września 20:45  ·  2. kolejka Liga Mistrzów , Gr. D   ·  Transmisja: Canal + Sport   ·  Kolejne mecze   ·  Terminarz

Josep Lluís Núñez i Clemente

Imagen de Josep Lluís Núñez 1978-2000

Josep Lluis Núñez urodził się dnia 7 września 1931 roku w Baracaldo, hiszpańskim miasteczku leżącym niedaleko Bilbao (w niektórych źródłach podaje się za miejsce jego urodzenia właśnie Bilbao). O jego dalszym życiu niewiele wiadomo, aż do pamiętnego roku 1978.

6 maja, tego właśnie roku, po długo trwającym procesie wyborczym, Josep Lluis Núñez zgodził się objąć posadę prezydenta FC Barcelony. Jego rywale, Ferran Arino (9 537 głosów) i Nicolau Casaus (6 202 głosy) nie potrafili dorównać mu kroku. W głosowaniu Núñez zdobył aż 10 352 głosy i został 35-tym prezydentem w historii klubu. I tak, dnia 1 lipca 1978 roku, ten Bask z pochodzenia, rozpoczął swoje panowanie w klubie z Katalonii.

Núñez został wybrany prezydentem klubu, pomimo że nigdy wcześniej nie był nawet członkiem zarządu jakiejkolwiek innej drużyny piłkarskiej. Był to zwykły, mieszkający w Baracaldo, biznesmen zajmujący się sektorem nieruchomości. Nikt więc nie spodziewał się, że kibice Barçy będą świadkami najdłuższej i chyba z największą ilością sukcesów kadencji prezydenckiej w historii Blaugrany pod względem zarówno sportowym, jak i ekonomicznym. Właśnie ekonomia była pierwszym aspektem, jaki wziął pod uwagę Josep Lluis Núñez na początku swojej kadencji w klubie. Co więcej, nadał on ekonomii Barcelony bardzo solidną strukturę.

Na początku kadencji Núñeza dostał on od miasta propozycję stworzenia z FC Barcelony największej instytucji piłkarskiej na świecie oraz ukazania klubu jako modelu przykładnego zarządzania. Podczas 22-óch lat jego kadencji, zarząd podjął decyzję o przebudowie Camp Nou, o wybudowaniu znanego nam skądinąd Mini Estadi (rok 1982) i Muzeum Barcelony (1984).

Z Núñezem na czele, piłkarska drużyna Barcelony zdobyła dużą liczbę tytułów, zarówno na polu krajowym, jak i w rozgrywkach europejskich. Również inne sekcje Barcelony odnosiły sukcesy, że wymienię tylko koszykarzy, piłkarzy ręcznych i zawodników hokeja na trawie. Większość sekcji Barcelony była wtedy na poziomie nie przymierzając czołowych zespołów Europy.

Już rok po tym, jak Núñez został wybrany na prezydenta, Barcelona wygrała Puchar Zdobywców Pucharów. Był to pierwszy z wielu sukcesów w tamtym okresie. Jednocześnie klub przeżywał rozkwit. Coraz więcej osób zaczynało przychodzić na mecze. W związku z tym trzeba było przebudować stadion, o czym już wspominałem wcześniej. Latem roku 1981 Núñezowi ponownie zaoferowano stanowisko prezydenta, bez konieczności rozgrywania wyborów.

W roku 1982, gdy trenerem Barçy był Udo Lattek, Duma Katalonii ponownie sięgnęła po Puchar Zdobywców Pucharów, w finale pokonując belgijski Standard Liege. Poza tym stadion Barçy został wybrany jako jedna z aren Mistrzostw Świata rozgrywanych w tamtym roku na terenie Hiszpanii. Camp Nou musiał być znów lekko przebudowany. Właśnie w tamtym roku pierwszy raz na stadionie Barçy została przekroczona liczba 100 000 kibiców jednocześnie na meczu. Poza tym Núñez zyskał sobie przychylność kibiców po tym, jak sprowadził do klubu jednego z najlepszych wtedy piłkarzy na świecie. Mowa oczywiście o Diego Armando Maradonie.

Nasz ukochany klub przeżył kolejny moment rozkwitu w sezonie 1984/85, gdy Barça pierwszy raz za kadencji Núñeza zdobyła Mistrzostwo Hiszpanii. W tym samym roku Núñez po raz kolejny nie miał przeciwników w walce o fotel prezydenta. W roku 1986 Barça miała szansę na Puchar Mistrzów, ale w finale rozegranym w Sewilli przegrała ze Steauą Bukareszt 0:2. Na krajowym podwórku sezon 1985/86 również był nieudany, po czym trenerem Blaugrany został słynny Holender Johan Cryuff. To właśnie były reprezentant Oranjes był jednym z ojców sukcesu w Pucharze Mistrzów. Barcelona pod wodzą Johana znów liczyła się w Hiszpanii i nie tylko. To sprawiło, że Núñez po raz trzeci pozostał na stanowisku, jednak tym razem po wyborach, w których ze swoimi 25 441 głosami zdeklasował Sixte Cambrę (17 609 głosów) w roku 1989. Kolejne przedłużenie nastąpiło cztery lata później i znów bez konieczności wyborów.

W następnym roku Josep zasugerował stworzenie bardzo zauważalnego projektu dla klubu: tak zwanej Fundacji, która stała się ważnym ogniwem promującym Azulgranę na świecie. Fundacja ta podjęła współpracę z wieloma instytucjami oraz zaopiekowała się obiektami, sekcjami, Muzeum Barcelony oraz wszystkie aspekty związane z „barcelonizmem”.

Po ośmiu latach zaiskrzyło między sztabem trenerskim Barçy a jej prezydentem. Zwolniony został Johan Cruyff, a jego następca, Anglik Bobby Robson, nie odniósł spodziewanych sukcesów i po zaledwie jednym sezonie na stanowisku trenera Dumy Katalonii został zwolniony. Z kolei jego następcą został kolejny Holender, Louis Van Gaal, człowiek, który miał odbudować potęgę Barcelony. Jednak jeszcze gdy trenerem był Robson, do klubu sprowadzono Brazylijczyka Ronaldo, który był wtedy ważnym ogniwem Blaugrany i jednym z ojców kolejnych sukcesów: Pucharu Zdobywców Pucharów, Superpucharu Europy oraz Pucharu Króla w roku 1997. Ten sam rok był początkiem ostatniej fazy kadencji Josepa Lluisa Núñeza jako prezydenta klubu. Bask stosunkiem głosów 76% do 24% rozgromił innego kandydata, Ángela Fernándeza. Kilka miesięcy później najważniejszy człowiek klubu musiał przezwyciężyć siłę prezentowaną przez wrogą partię zwaną „L’Elefant Blau”.

Wróćmy jednak do Barcelony. Na stanowisku trenera świetnie spisywał się Louis Van Gaal, pod wodzą którego Blaugrana już w dwóch pierwszych sezonach zdobyła dwa Mistrzostwa Hiszpanii i raz wygrała Puchar Króla. Jednak posucha na tytuły nastąpiła w roku 2000. W tym samym roku z posadą pożegnał się Van Gaal. To samo czekało Núñeza, zmęczonego ciągłym łagodzeniem wewnętrznych i zewnętrznych sporów. Następcą jego został Joan Gaspart. Skończyła się więc najdłuższa, trwająca aż 22 lata, kadencja prezydencka w historii klubu.


Sukcesy odnoszone przez różne sekcje FC Barcelony za kadencji Josepa Lluisa Núñeza:

30 w piłce nożnej: (7 Mistrzostw Hiszpanii, 6 Pucharów Króla, 5 Superpucharów Hiszpanii, 2 Puchary Ligi, 1 Puchar Mistrzów, 4 Puchary Zdobywców Pucharów, 2 Superpuchary Europy i 3 Puchary Katalonii)

36 w koszykówce: (10 Mistrzostw Hiszpanii, 9 Pucharów Króla, 2 Puchary Zdobywców Pucharów, 2 Puchary Korac’a, 1 Superpuchar Europy, 1 Klubowe Mistrzostwo Świata, 2 Superpuchary Hiszpanii, 9 Mistrzostw Katalonii)

65 w siatkówce: (13 Mistrzostw Hiszpanii, 10 Pucharów Króla, 9 Superpucharów Hiszpanii, 3 Puchary Asobal, 6 Pucharów Europy, 5 Pucharów Zdobywców Pucharów, 4 Superpuchary Europy, 12 Mistrzostw Katalonii, 3 Mistrzostwa Pirenejów)

45 w hokeju na trawie: (10 Mistrzostw Hiszpanii, 7 Pucharów Króla, 9 Pucharów Europy, 1 Puchar Zdobywców Pucharów, 8 Superpucharów Europy, 1 Puchar Interkontynentalny, 1 Klubowe Mistrzostwo Świata, 2 Puchary Narodów w Montreux, 5 Mistrzostw Katalonii, 1 Puchar Iberyjski)